Do badań użyto miód spadziowy iglasty pozyskany w 2010 roku w Górach Świętokrzyskich. Określono cechy dielektryczne patoki: przenikalność elektryczną względną ε_r (–) oraz współczynnik strat dielektrycznych tg δ (–). Badano wpływ zawartości wody w miodzie na jego cechy elektryczne – analizie poddano próbki miodu o zawartości wody od 17,6 do 24,4% (9 punktów pomiarowych). Sprawdzono również, jak wpływa na analizowane cechy elektryczne i dielektryczne przegrzanie próbki miodu (próbkę umieszczano w komorze klimatyzacyjnej przez okres 24 godzin) do temperatury 70 i 90^oC. Dodatkowo porównano wartości badanych cech elektrycznych miodu spadziowego z produktem pozyskanym w wyniku karmienia pszczół inwertem. Na podstawie analizy uzyskanych wyników badań stwierdzono, że określenie dla miodu przenikalności elektrycznej oraz współczynnika strat dielektrycznych pozwala na ocenę jego jakości. W szczególności obydwa parametry, a głównie współczynnik strat dielektrycznych, zmieniają wyraźnie swoje wartości w wyniku przegrzania miodu w procesie jego dekrystalizacji. Wzrost zawartości wody powoduje wzrost zarówno współczynnika strat dielektrycznych jak i przenikalności elektrycznej. Szczególnie wyraźne różnice można zaobserwować przy zawartości wody powyżej 21%. Badane cechy elektryczne różnicują miód spadziowy od produktu wytworzonego przez pszczoły w wyniku karmienia ich inwertem.