W pracy omówiono parowanie z powierzchni wody w rejonie Małych Pienin, określone na podstawie pomiarów w stacji klimatyczno-lizymetrycznej w Jaworkach. Parowanie z powierzchni wody było zróżnicowane w poszczególnych dekadach i miesiącach okresu wegetacyjnego, a jego średnia z wielolecia 1974-1998 suma w okresie kwiecień-wrzesień wyniosła 334,1 mm. Ilość parującej wody była mniejsza od pomierzonej ewapotranspiracji wskaźnikowej za jaką uznano parowanie dobrze zaopatrzonej w wodę zwartej runi trawiastej oraz od ewapotranspiracji wskaźnikowej obliczonej według formuły Penmana w modyfikacji francuskiej i Penmana-Monteitha. W rejonie Małych Pienin parowanie z otwartej powierzchni wody można wyrazić jako funkcję niedosytu wilgotności powietrza oraz w mniejszym stopniu temperatury powietrza. Określone w oparciu o wartości ewapotranspiracji z otwartej powierzchni wody E_wsezonowe współczynniki roślinne k_c mogą z powodzeniem służyć do wyznaczania ewapotranspiracji górskich zbiorowisk trawiastych.