Potas i magnez to makroelementy niezbędne do wzrostu i rozwoju roślin. Zawartość tych pierwiastków w roślinie i w glebie powinna być monitorowana, ponieważ przy pobieraniu ich z gleby przez system korzeniowy roślin może też wystąpić antagonizm jonowy. Niedobór lub nadmiar tych pierwiastków może obniżyć jakość uzyskanego plonu i paszy. Celem badań było określenie zmian w zawartości potasu i magnezu w grochu siewnym (Pisum sativum L.) i w glebie pod wpływem zróżnicowanego nawożenia potasem, w warunkach bardzo wysokiej zasobności gleby w przyswajalny fosfor. W doświadczeniu polowym przeprowadzonym w latach 2010-2012 na poletkach doświadczalnych Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach uwzględniono siedem poziomów nawozowych: bez nawożenia; N; NK₁; NK₂; NK₃; NK₄; NK₅. Azot stosowano w dawce 20 kg·ha^{-1 a potas w dawkach: K}₁ – 41,5; K₂ – 83,0; K₃ – 124,0; K₄ – 166,0; K₅ – 207,5 kg·ha^-1. Na podstawie przeprowadzonych badań istotnie największą zawartość potasu (11,71 g·kg^-1 s.m.) i magnezu (1,28 g·kg^-1s.m.) oznaczono w nasionach grochu siewnego zebranych z poletek nawożonych N₂₀K₈₃. Największe ilości potasu (16,44 g·kg^-1 s.m.) nagromadziła słoma grochu nawożonego N₂₀K₁₆₆, a magnezu (2,88 g·kg^-1s.m.) nawożona N₂₀K₈₃. Potas i magnez w strączynach oraz korzeniach był niejednoznacznie zróżnicowany pod wpływem nawożenia azotowo-potasowego. Średnie zawartości potasu (w g^.kg^-1s.m.) w roślinie testowej można przedstawić w malejącym szeregu: nasiona (10,81) > słoma (8,45) > strączyny (7,59) > korzenie (3,07) a magnezu: strączyny (2,93) > słoma (2,29) > korzenie (1,22) > nasiona (1,20). Całkowita zawartość potasu i magnezu w glebie kształtowała się na zbliżonym poziomie (K – 0,64-0,67; Mg – 0,74-0,79 g·kg^-1 gleby).