Badano wpływ soli miedzi w zakresie stężeń 50-250 mg∙dm^-3 na reakcję fizjologiczną wierzby wiciowej odmiany Bjor i Jorr. Oznaczono zawartość barwników asymilacyjnych, intensywność asymilacji CO₂, transpiracji, przewodność szparkową dla CO₂ i pary wodnej, wskaźniki względnej zwartości wody i deficytu wysycenia wodą. Intensywność asymilacji CO₂, transpiracji oraz zawartość barwników asymilacyjnych u badanych odmian wierzby wiciowej była różnicowana przez dawkę soli miedzi w pożywce. Stwierdzono spadek natężenia badanych parametrów fizjologicznych wraz ze wzrostem dawki soli miedzi w pożywce. Asymilacja CO₂ i transpiracja wierzby wiciowej odmian Bjor i Jorr była w istotny sposób ograniczona szparkowo. Dodatek soli miedzi do pożywki spowodował wzrost deficytu wysycenia wodą w liściach badanych odmian wierzby.