W badaniach określono wpływ dawki azotu oraz fazy rozwojowej pszenżyta jarego na pobraną ilość azotu przez tą roślinę z gleby oraz z nawozu mineralnego wzbogaconego w izotop ¹⁵N, wyprodukowanego przez „Isotec” w USA. Obliczono współczynniki wykorzystania azotu przez roślinę testową z zastosowanego nawozu metodą różnicową i izotopowego rozcieńczenia. Pszenżyto jare uprawiano w trzech wariantach nawozowych: bez nawożenia azotem oraz po zastosowaniu dawki 30 i 150 kg N·ha^-1, w formie siarczanu amonu wzbogaconego w izotop azotu ¹⁵N. Oceniono zawartość azotu w poszczególnych częściach roślin (korzenie, łodygi, liście i odpowiednio kwitnące kłosy lub plewy oraz ziarno) w fazie kwitnienia i pełnej dojrzałości pszenżyta jarego. Stwierdzono, że więcej azotu ogółem z nawozu mineralnego pobrało pszenżyto jare nawożone dawką 150 kg N·ha^-1 niż dawką 30 kg N·ha^-1; więcej w fazie pełnej dojrzałości, niż w fazie kwitnienia. W całkowitej ilości pobranego azotu większy udział miał azot pobrany z gleby (średnio 72,9%) niż z nawozu mineralnego (średnio 27,1%). Wykorzystanie azotu z nawozu mineralnego przez pszenżyto jare liczone metodą izotopowego rozcieńczenia i metodą różnicową wynosiło odpowiednio: 50,4% i 42,3% w fazie kwitnienia oraz 42,5 i 40,3% w fazie pełnej dojrzałości. Wykorzystanie azotu obliczone metodą izotopowego rozcieńczenia było większe w fazie kwitnienia niż pełnej dojrzałości pszenżyta, a także większe z nawozowej dawki 30 kg N·ha^-1 niż 150 kg N·ha^-1. Obliczenia wykonane metodą różnicową wykazały również większe wykorzystanie azotu po zastosowaniu mniejszej niż większej dawki azotu. Nie stwierdzono jednak istotnych różnic pomiędzy wartościami współczynnika wykorzystania dla terminów zbioru testowej rośliny.